ادبیات هر ملتی به مسائل اساسی وجود، یعنی مرگ و زندگی بسیار پرداخته است و ادبیات فارسی نیز از این قاعده مستثنی نیست. این مفاهیم بطور گسترده ای توسط شاعران بزرگ معاصر ایرانی از جمله سپهری، اخوان، فرخزاد، نیما یوشیج و شاملو مورد مطالعه قرار گرفته است. دیدگاه این شاعران در برخورد با این مساله که مبتنی بر جهان بینی خاص آنانست، اساسا با یکدیگر متفاوت می باشد. برخی، با دیدگاهی خوش بینانه به مساله نگاه می کنند. در حالیکه برخی دیگر با دیدی منفی به این موضوع می نگرند. مطالعه و مقایسه دیدگاه شعرای مذکور راجع به مساله مرگ و زندگی با تکیه بر مثال هایی از آثارشان موضوع کار تحقیق ما را تشکیل می دهد.

گرچه در یک رمان، راوی یک هستومند انسانی و روانشناختی نیست، بلکه ساخته ای نشانه شناختی-بوطیقایی است، با این حال، راوی واجد یک ''چهره'' و "حوزه'' ای است که در آن در حال فعالیت و کنشگری است. در این مقاله با بهره گیری از نظریه بسیار جدید زاویه دید (نظریه ای فراتر از نگره سه دیدگاهی ژرار ژنت) و تئوری ارسطویی ''اتوس'' (Ethos)، به بررسی وجوه و چگونگی حضور راوی و ساخت حوزه مستقل این عنصر اصلی روایت در شاهکار  ژرژ پرک ''زندگی طرز مصرف'' می پردازیم.لطفا برای مشاهده متن کامل انگلیسی اینجا را کلیک کنید.

پیر امانوئل بررسی شهر را اساس شعر Les Noces de la Mort از مجموعه Tombeau d'Orphée می داند، که با تم عشق، مرگ و زن مرتبط است. او بینشی اسطوره ای از این شهر دارد و از آن برای بیان درد و اندوه شاعرِ دل باخته، اورفه، که در سوگِ معشوقه اش اوریدیس به سر می برد استفاده می کند. هدف ما در این پژوهش این است که تصویر زنانگی شهر را بر اساس رویکرد نقد جغرافیایی تعیین کنیم. سوال اصلی ما در این پژوهش این است که احساس تعلق شخصی پیر امانوئل به یک شهر (به طور مثال شهر لیون) چگونه در این شعر نشان داده شده است؟ و چه عناصری به ما این امکان را می دهند که شهر به تصویر کشیده در شعر را به عنوان معیاری برای تعریف هویت زنانه ی این شعر در نظر بگیریم؟ به منظور بررسی این خوانش زنانه از شهر ، پژوهش حاضر بر نقد جغرافیای ادبی میشل کولو متمرکز است

آثار قبل از جنگ ژان ژیونو، بویژه سه رمان اول نویسنده، مملو از صحنه های خشن و خونین است. البته به لحاظ کمی و کیفی این صحنه ها از رمانی به رمان دیگر دستخوش تغییر و دگرگونی می شوند. باورهای سحرآمیز و اساطیری نویسنده در مورد پیدایش جهان وی را بر آن می دارد که اشیا را همچون عوامل انسانی وارد عرصه داستان کند. انسان و عوامل طبیعی در این آثار به رقابت با یکدیگر برمی خیزند و گاهی نیز تا انتقام جویی از هم پیش می روند. در مقاله حاضر برآنیم که خشونت و ویژگی های اعتقادی آن را در آثار یاد شده بر شماریم. از همین رو وابستگی متقابل، تعامل، اختلال، آشفتگی و سرانجام مواجهه خانمان برانداز نیروهای «مقدس» و «نا مقدس» را مورد توجه قرار خواهیم داد. هنگامی که نزاع میان دو نیروی یاد شده به اوج می رسد، تنها یک راه حل خونین می تواند موثر باشد. بررسی راه خروج جامعه بدوی از بحران و ادامه بقای آن پس از اهدای قربانی پایان بخش این کار تحقیقی خواهد بود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

چکیده«بازنمود ادبی» از دیرباز مورد توجه نویسندگان و فلاسفه بوده است. بشر در طول زمان همواره با انبوهی از نظریه هایی روبه رو بوده که تلاش می کردند واقعی ترین بازنمایی از مراجع را ارائه دهند. با توسعه این نظریه ها، نقش بازنمایی مراجع و تعامل آن ها با داستان به عنصری ضروری در همه ی گونه های ادبی از جمله ادبیات زندان که خود شاخه ای از ادبیات است، تبدیل می شود و فرصت مطالعه بازنمودهای مربوط به زندان را فراهم می آورد. با وام گیری از این دیدگاه، مطالعه ی تطبیقی دو رمان فارسی و فرانسوی با عناوین: ورق پاره های زندان (علوی، 1321/1942) و آخرین روز یک محکوم (هوگو،1829) پیشنهاد می گردد. در این مقاله سعی شد با بررسی زمینه های مراجع طبق نظریه بنجامین هروشوفسکی به این پرسش که چگونه تعامل مرجع و داستان در ادبیات زندان خود را بروز می دهد؟ پاسخ دهیم.

تقریبا در تمامی جستارهای انتقادی ای که در دفاع یا نفی بحران ادبیات معاصر فرانسه به رشته تحریر درآمده اند نمی توان ردی از شعر معاصر فرانسه جست حال آنکه شعر غنایی انتقادی می تواند نمونه ای از نوشتار کنشگرا باشد که برداشت زیباشناختی، محدود و متن گرا از ادبیات را به چالش می کشد. نوشته پیش رو می کوشد تا با تکیه بر اندیشه های شاعر و نظریه پرداز ادبی، ژان-میشل مول پوآ، برخی از مهم ترین ویژگی های شعر غنایی نو را جای آن در برنامه های درسی دانشگاهی در ایران خالی است برشمرد. برخلاف رمانتیسم، این جریان شعری می کوشد تا با پرهیز از آرمان گرایی و تمرکز بر بیان احساسات فردی شاعر پیوندی نو و انتقادی با واقعیت روزمره و زبان برقرار سازد و به سوی دیگری گام بردارد. این شعر متعهد هم جستجویی است آگاهانه و خستگی ناپذیر در زبان، خود و جهان، کاملا آشنا به محدودیت های خود، و هم دعوتی به کندی، آرامش، خوانش، گشایش و به ویژه امید در دنیای پرهیاهوی معاصر.

در این پژوهش، پرسش اصلی ارزیابی نقش مخاطب در روند دریافت اثر معاصر است، چه این اثر ادبی باشد، چه هنری. این ارزیابی از دید نظریه فلسفی »چشم بی گناه» صورت می گیرد. نظریه ای که توسط جان راسکین بنیان گذاری شد و توسط کلمانت گرینبرگ توسعه یافت. از این دیدگاه پرسش اینکه امروزه چه کسی به عنوان مخاطب در معنای عام آن در نظر گرفته می شود، و ویژگی های اصلی این مخاطب کدام است؟ مهم می شود. در روند پیشرفت پژوهش، ایده اصلی نظریه «چشم بی گناه» از منظر فلسفه تحلیلی توسط آرتور دانتو، پس از بررسی دقیق به چالش کشیده می شود. او معتقد است که عدم در نظر گرفتن عادات درونی مخاطب در لحظه دریافت تصویر، حتی زمانی که مربوط به یک شیئ واقعی می شود، غیر ممکن است. دریافت اشیائ یا تصاویر نزد هر شخصی متفاوت است و این تفاوت، به دلیل فاکتورهایی همچون جنسیت، نژاد، سن، موقعیت جغرافیایی افراد و غیره است. دانتو در مورد نظریه راسکین و گرینبرگ تأکید می کند که می توان به صورت کامل این نظریه را رد کرد و چنین چیزی امکان پذیر نیست. بلکه کاملا مشخص است که امروزه هر چیزی می تواند قابلیت این را داشته باشد که اثر هنری تلقی شود.